ya da yürürüm mavi olmayan bir gülüşe 

unutma ki tek aşk olduğum sensin 

âşık olduğum değil. 

Karanlıkla süzülüyor içime yıkım 

dur diyorum yıkılıyorum

uçurumları başucuma koyuyorum sonra

okşuyorum saçlarını rüzgarda 

sıcak ılık bir koku siniyor yüreğime 

gitme diyorum gitme düşüyorum 

sonra beni soruyorlar bana 

tanımıyorum diyorum daha hiç karşılaşmadık 
aynı çizgide bilge susu mu dinliyorlar ben sustukça 
yazık bir çığlığın doğuşu gibi ölüyorlar 
önce bir bir sonra hepsi 
sonra mı bir ben kalıyorum bir de yalnızlık 
uçurumlar yıkımlar ben ve yalnızlık. 
Zorlu bir savaşın unutulmuş cesetleri gibi yatıyoruz yan yana 
öpüşüyoruz sevişiyoruz da hatta 
her şey oyunun yasaklarına uygun bir yasak oluyor sonra 
tek umudumuzu göğe gelin ediyoruz telli kanlı düğün işte. 
Üşüyor saçlar biliyorum dargın mısın 
bu baharda mayısa bıraktığım gibi misin hala 
vurulmuş çocuk gibi büyümemiş yüreğinde hüzün 
hala kaçıyor musun gözlerini bırakarak birilerinde 
hala ellerinden tutup sevgileri dipsiz kuyuya salıyor musun ağlayarak 
küçücük bir dokunuşla son sevilen olabiliyor musun 
kendin kadar aklımdasın. 
Hala öyle savruk bir gök 
hala öyle yerini yurdunu bulamamış bir mavi 
ve aşkını şaşırmış bir tanrı. 
Çoğalan sızısıyla mutlu bir yara. 
Öyle misin mavi gözlü sarı saçlı yoldaşım 
öyle bıraktığım gibi misin 
gerçeği yakmada hala usta mısın 
yoksa çırak mı yanarken yalanda 
saçlarıma dolanan aydınlığımsın 
somutlaştıramadığım tek imgemsin şiirede 
anlattıkça eksilen tek anlam 
anlattıkça eksilen tek anlam. 
Hala bıraktığım gibi misin. 
Yoksa beni bıraktığın gibi mi 
kaç mevsimsiz kar düştü toprağıma. 
Kaç mevsimsiz kar düştü benim toprağıma. 
Hala bıraktığım gibi misin. 

umut altınçağ